tsundokuvjecnistack

  šta kaže film: a photographer becomes intrigued by a mysterious man who has chosen to filter his experience of the world through a cardboard box placed over his head . Kobo Abe je imao sreće sa adaptacijama svojih romana, od četiri saradnje sa Teshigaharom, dve se, bez previše premišljanja, mogu svrstati među najbolje japanske filmove. Iako spada u njegova najpoznatija djela, The Box Man se, kako su mnogi već primjetili, smatrao kao 'unfilmable'. To je samo malo pretjerivanja. Mada, bilo bi interesantno vidjeti koliko bi bile uspješne filmske adaptacije Secret Rendezvous ili The Ark Sakura - dva gotovo podjednako bizarna romana.  U svakom slučaju, ovaj '27 years in the making' Ishiijev projekat je amenovan od strane samog autora. Nažalost, '97 u prvom pokušaju, Ishii ga nije uspio realizovati, ali očigledno nije odustao od toga. I sad, na stoti rođendan Abea, dobili smo dugo očekivani film - i to sa glumcima koji su trebali biti u prvobitnom projektu. Dakle, Abe, ...

šta kaže film: jae-woo enters national kendo team, meets tae-su who killed his brother. tae-su is unbeatable competitor. jae-woo, unable to defeat him, becomes increasingly agitated as training ends, his repressed emotions surfacing. Iz nekog razloga, Iron Mask je prošao osjetno nezapaženo. Sad, sasvim jasno, na zapadu, film koji se minuciozno bavi svijetom kenda, i zahtjeva od gledatelja poznavanje barem nekih osnova, neće imati lak put do publike, ali Iron Mask uopšte nije to, naprotiv. Ono što je u trailerima izgledalo kao Bleak Night smješten u kendo/sportski kontekst, odnosno, jedna kritika načina na koji taj cijeli sistem funkcioniše - sudbina pojedinaca koje on proguta, ispostavilo se kao tipična korejska revenge melodrama, samo maskirana u kendo okvire. Dakle, ako ste zainteresovani za kendo, ili ako ste očekivali još jednu socijalno angažovanu indie dramu, zaboravite na to. Iron Mask je vrlo sveden i fokusiran. Imamo Jae-woona i njegovu osvetu, Tae-sua kao tipa koji mu je ubio...

  šta kaže film: a hearing-impaired woman with dreams of becoming a professional boxer due to the pandemic is threatened closure of her boxing club and the illness of its ageing president, who has been her biggest supporter, push her to the limit. Snimiti još jedan film o boksu i bokserima, i u tome biti relativno uspješan, je jedna od težih stvari koje je Sho Miyake mogao odabrati kao sledeći projekat. I oni nezainteresovani za taj žanr su, najvjerovatnije, kroz neku osnovnu filmsku pismenost, već prošli kroz sve moguće iteracije te forme, koja ionako ne nudi mnogo. Do te mjere, da čak i načini na koji bi se ona mogla subvertirati su već po sebi užasna parada klišea. Small, Slow But Steady ima niz faktora koji bi se,  u smislu nekakve početne defamilirizacije , mogli svrstati u ameliorating circumstances: japanski film (u redu, pomaže, makar za one manje upućenje) , ženski bokser (u redu, pomaže, sve manje bitno - srećom!), a hearing-impaired (u redu, skoro pa dovoljno intrig...

šta kaže film: a two-hour window into the heart of hayao miyazaki's creative process, the documentary follows six long years of work during the making of the boy and the heron, the latest film by the master of japanese animation. Godinu dana nakon povratničkog filma The Boy and the Heron, dobili smo dokumentarac Hayao Miyazaki and the Heron. . . Povratak Miyazakija na redateljsku poziciju i dokumentarni film koji je usljedio bili su podjednako neumitni. U stanju u kome se Ghibli trenutno nalazi jednostavno je nemoguće da se Mizayaki penzioniše. I taj povratak na scenu im se itekako isplatio. Film koji smo dobili je jedan od, za njih, komercijalno najuspješnijih do sada: pokupio je Oskara, specijalnu nagradu u Kanu posvećenu samom studiju. . . iznenađujuće dobar box office skor u Kini. Sve što Toshio Suzuki može poželjeti. Ali ne radi se o nikakvom kreativnom kompromisu, The Boy and the Heron je unikatan Studio Ghibli meta-film, hermetički zatvoren za preciznije interpretacije onih ...