Iron Mask 2023, Kim Seong-hwan

šta kaže film: jae-woo enters national kendo team, meets tae-su who killed his brother. tae-su is unbeatable competitor. jae-woo, unable to defeat him, becomes increasingly agitated as training ends, his repressed emotions surfacing.

Iz nekog razloga, Iron Mask je prošao osjetno nezapaženo. Sad, sasvim jasno, na zapadu, film koji se minuciozno bavi svijetom kenda, i zahtjeva od gledatelja poznavanje barem nekih osnova, neće imati lak put do publike, ali Iron Mask uopšte nije to, naprotiv. Ono što je u trailerima izgledalo kao Bleak Night smješten u kendo/sportski kontekst, odnosno, jedna kritika načina na koji taj cijeli sistem funkcioniše - sudbina pojedinaca koje on proguta, ispostavilo se kao tipična korejska revenge melodrama, samo maskirana u kendo okvire. Dakle, ako ste zainteresovani za kendo, ili ako ste očekivali još jednu socijalno angažovanu indie dramu, zaboravite na to. Iron Mask je vrlo sveden i fokusiran. Imamo Jae-woona i njegovu osvetu, Tae-sua kao tipa koji mu je ubio brata i, na kraju, oca Jae-woona, trenera kenda, koji je, i pored te činjenice, nastavio trenirati Tae-sua. Sve rezolucije, kušnje i sumnje koje slijede iz ovoga možete već pretpostaviti. I bez iznimke, one će se i dogoditi. Ali to samo po sebi ne predstavlja veliki problem - ponovo, sve je toliko sažeto postavljeno, i u smislu radnje, ali i motiva i simbolike; ima jasan arc razvoja i bez zastoja ide naprijed, da neka opšta mjesta, i kraj koji će svako moći predvidjeti, neće toliko zasmetati. Ova priča je ispričana već nebrojeno puta, i bez problema bi se mogla prenjeti u bilo koju drugu sredinu. Reskinned arhetipovi u kendo opremi, koncizno dostavljeni, su, u svakom slučaju, manje zlo. I kad se film oslanja striktno na kendo, to izgleda jako dobro, iako je suštinski sve ostavljeno samo na površini. Od filmova ovog tipa, ne samo iz Koreje, navikli smo očekivati mnogo veću rasplinutost koja radi protiv, u biti, neuvjerljive premise. Iron Mask zna šta je zadatak i sve drži na okupu, neostavljajući prostora gledatelju da dublje propitkuje i dovodi u sumnju, što je, u ovome slučaju, najbolji mogući ishod. Karakteristična estetika koja ide uz kendo je maksimalo tematski iskorištena, i začudo, gotovo nikad totalno on the nose. Motivacija i dešavanja iz prošlosti prikazana su kroz niz flashbacka elegantno doziranih kroz film, uvijek u pravom trenutku, bez razbijanja momentuma kvalifikacija i tenzija između Jae-woona i Tae-sua. Iako je sva ta suzdržanost odlika filma, i svjestan pristup materijalu, ipak nedostaje dublji razvoj odnosa između Jae-woona i njegovog oca, te veći fokus na tragičnu smrt njegovog brata, i potom odluku njegovog oca da nastavi trenirati Tae-sua. . . što čini uporište filma, i jednostavno bi moralo imati više screen-time težine, pošto zasigurno ima svake druge.