The Movie Emperor 2023, Ning Hao

 

šta kaže film: actor lau wai-chi has a huge following of devoted followers and is always keeping an eye on his rivals. after accepting to play the lead in a modest indie drama, lau begins the laborious process of mastering the acting skills for the role.

Kad se filmska zvijezda sa profilom i statusom kao što ima Andy Lau upusti u ovakav projekat, jedan meta-film, komentar o industriji i parodiju sebe, ishod često zna biti polu-prekriveni narcisiodni trip, koji nesvjesno čini upravo ono što pokušava kritikovati. Lau je velikan HK filmske industrije, glumac koji je radio sa gotovo svim znatnim režiserima koji su tu snimali od kasnih sedamdesetih pa nadalje. Njegova slava prevazilazi granice Hong Konga, prvenstveno kroz ogromnu popularnost u mainland Kini, ali i kao jedan od rijetkih modernih kineskih glumaca čije je lice prepoznatljivo zapadnoj publici iole zainteresovanoj za film izvan engleskog govornog područja. Bilo je mnogo razloga za skepticizam: ako se neko poput Laua odlučio na ovako nešto, koliko je daleko speman ići u smjeru samokritike i samoparodije? Koliko ličan i transparentan želi biti? Svijet filma u Hong Kongu je relativno malen, stoga, vrlo je lako uvrijediti i prepoznati potencijalno uvrijeđenje. Koliko rizikovati na tom planu? Da li je iko spreman pomenuti ponižavajuću praksu ugođavanja ukusima mainland kineske publike? Ako pratite savremeni kineski film, vjerovatno ste primjetili makar trominutne parade logoa sponzora i finansijera filma. Novostečeno bogastvo neupućenih koje se sad preljeva u taj svijet, sa uveliko nepromjenjenim ambicijama brze zarade. 

The Movie Emperor je, većinu vremena, inteligentan, dobro osmišljen i suptilan obračun sa svim navedenim iznad. Ning Hao je, uz sve to, čak uspjeo dodati određene elemente koji se tiču me-too pokreta, pa i, poprilično vješto, iskomentarisati praksu industrijskog kompleksa filmskih festivala. Sve to je dostavljeno sa jednim pažljivo doziranim slojem ironije, humora i deadpan zadrške koja se rjetko viđa u filmovima iz Hong Konga. Prije svega, Lau je predstavljen kao legacy zvjezda iz zlatnog doba industrije koja je u međuvremenu postala teret a ne katalizator promjene; zajedno, sa nekolicinom drugih poznatih lica, koja se neprekidno ponavljaju u apsurdnoj borbi za slavu sve irelevantije industrije. Nakon poniženja na dodjeli nagrada za najbolju mušku ulogu (u kojoj, iako je jedan od nominovanih, preuzima nagradu sa odsutnog kolegu) te kraću sekvencu u koji Hao ističe njegovu fosilizovanost i drskost prema savremenim trendovima, pa na kraju, kroz porodičnu krizu u kojoj se njegov lik ne snalazi, Lau donosi odluku da je vrijeme za promjenu. Ta promjena je rad na 'ozbiljnom' filmu (rečeno sa svom ironijom) sa umjetničkim aspiracijama, takozvanim, festivalskim filmom. Lau prihvata ulogu kineskog seljaka iz nečega što podsjeća na generic kinesku misery-porn dramu. Kako objašnjava redatelj: When we see American films we like watching cowboys, westerns, right. When we watch French films we expect red wine and romance. But with Chinese films it's all about cotton-padded jackets. Film nema obezbjeđen budžet, stoga je Lau prisiljen potražiti pomoć od new-money, Tech gospodara svemira, koji im kroz snimanje nameće apsurdne zahtjeve. Mnogo veći problem od toga predstavlja polovična posvećenost koju Lau ima prema projektu. Njegova često smjehotrensna potraga za autentičnim, gotovo uvijek kvalifikovana nesrazmjernim konformizmom, ne služi filmu na kojem radi već isključivo predstavlja pokušaj njega da se vrati staroj slavi. Kroz proces snimanja, Hao će kroz niz epizoda prikazati svu nakupljenu bahatost, sebičnost i samopreokupiranost jedne glumačke zvijezde na kraju svog života, ali i mnogo više od toga, okolnosti u kojima se nalazi Hong Kong film danas, razapet između zapada i Kine, u potrazi za dojučerašnjim trendovima, potopljen težinom stare slave, prevaziđen i bezidejan.