Hakkenden 2024, Fumihiko Sori

šta kaže film: hakkenden ambitiously follows the master bakin as he recounts his fantasy epic to his dear friend artist hokusai. bakin sets about creating his most lasting work about a group of warriors who, each carrying a magical prayer orb, embark on a harsh journey to fight the curse laid upon a powerful clan.

Ako vam ime Takizawa Bakin ne zvuči poznato, vjerovatno ste i pored toga upoznati sa jednom od adaptacija njegovih djela, kao, na primjer, Legend of the Eight Samurai iz '83, u režiji legendarnog Kinjia Fukasakua. Ili ste makar pročitali/pogledali bilo šta od Akire Toriyame, koji je očigledno bio više nego inspirisan sa nekim od njegovih naslova. Ukratko, radi se o jednom od najistaknutiji japanskih pisaca prve polovine devetnaestog vijeka, čiji rad obuhvata istorijske romane - često sa elementima fantazije, esejizam, dnevnike, i mnoge druge popularne forme iz tog perioda. Njegovo najpoznatije djelo je Nanso Satomi Hakkenden ili Eight Dogs. Smatra se najdužim japanskim romanom, čija je epizodna publikacija trajala čak 28 godina. Formalno, svrstava se u takozvani Gesaku, žarn/stil namjenjen ozloglašenim širokim narodnim masama, koga definiše njegova pristupačnost; dostavljena kroz humor, generalni nedostatak ozbiljnosti i pretjerano ambicioznih književnih aspiracija. Jedno streamlined, populističko pisanje, ispunjeno jednodimenzionalnim likovima, kome je idealna publika, doslovno, svako. Takizawa Bakin je bio pravi čovjek na pravom mjestu; upravo kad se su stvorili uslovi za stvaranje čitalačke kulture - same navike redovnog buljenja u riječi, i nametanje te forme, pojavio se on, sa romanom dužim od Proustovog; stvorenim za lako konzumiranje; idealnim za dalje multimedijalne inkarnacije; sa zapletima prepunim princeza, ratnika, magičnih objekata, koji na svakom koraku posuđuje od mnogobrojnih kineskih klasika od prije poznatih domaćoj javnosti. Mark Schilling nije totalno u krivu sa svojim 'Edo-era Pulp'. Ali nije u redu biti previše grub prema Bakinu, on je u svom vremenu obavljao istu onu ulogu kakvu danas imaju smetala poput Kinga i Sandersona; neko ko će, u najboljem slučaju, biti uvod u daleko ozbiljnije stvari, i stvoriti naviku za oštećenje čula vida koja će trajati cijeli život. (mada, šanse da se nikad ne pomakneš sa mjesta, i u odbrani toga o tome otvoriš pasivno-agresivni reddit thread na kome redovno spamaš, su podjednako izgledne.) Fuminiko Sori, sudeći po dosadašnjoj filmografiji, je neko sasvim dovoljno kvalifikovan za adaptaciju jednog od narativnih lukova iz Hakkendena. U ovome slučaju to obuhvata ugrubo polovinu trajanja, naizmjenično prikazanu između scena iz života Bakina, kroz godine u kojima je pisao - dakle, istovremeno konvencionalni biopic i obrada njegovog najpoznatijeg djela. To je, na jedan način, potpuno u duhu Bakinove metodologije: ciljati na najširu moguću publiku - niste zainteresovani za biografiju jednog pisca? evo vam, sa malo strpljenja, proto-wuxia sa svakom konvencijom žanra koji možete zamisliti! Ili drugi: dođavola sa herojima super-vrlo-čistog srca, magičnim kućnim ljubimcima i glupim prevratima, dajte mi detaljno prikazan život i kreativni proces jednog od najplodnijih pisaca ikada, koga tumači glumac generacije Kōji Yakusho! - naravno, nema problema! said Fumihiko Sori. . . Da je film bio isključivo druga opcija, ovdje se niko ne bi žalio, ali pitanje je da li bi uopšte mogao biti snimljen tako sveden. Ovakav kakav je, sve zavisi od toga da li jedna cjelina podriva drugu ili se međusobno dopunjavaju? Naravno, ne mora biti da se radi o bilo kakvom ciničnom sugarcoatingu, može se tumačiti i kao interesantan kreativni pristup materijalu; koji, suprostavljanjem Bakinovog svijeta fikcije i njegove realnosti, stvara kontrast u kome se film bolje tematski ističe i zaokružuje. Dio koji je adaptacija Hakkendena je, očekivano, užasno monotona hero-fantazija, koja u svojoj bezličnosti i nedostatku kompleksnosti, čini se, obavlja upravo tu ulogu. Osim toga, svaki put kad se vratimo nazad u Bakinovu svakodnevnicu, Fuminiko Sori pravi duži vremenski skok; kroz tu dinamiku riješen je problem čest za biografske filmove. Kako godine prolaze, Bakin ima sve manje vjere u svoj talent i ukupnu svrhu svoga djela. Izmiče mu željeni socijalni status, zdravlje mu je sve lošije, gubi članove porodice; zašećereni svijet Hakkendena izgleda sve udaljeniji i banalniji. . . Jedan od centralnih likova u filmu je njegov prijatelj slikar Hokusai, osoba potpuno uvjerena u svoj dar, koja nema namjeru da prestane stvarati dok god je iole u stanju da to radi. U vjerovatno najboljoj sceni, Hokusai i Bakin odlaze u pozorište, i tu, krišom ubačeno između scena neizbježnih 47 Samuraja, po prvi put gledaju Yotsuya Kaidan. Nakon predstave odlaze da upoznaju njenog autora Tsuruyu Nanbokua IV. Bakin je u isto vrijeme impresioniran i zgrožen - zašto bi neko u prezentaciji slavne priče inspirisane istinitim događajem, ubacio tako mračan komad nestvarnog i grotesknog? Nanboku mu savršeno odgovara: ako su njegove priče strašne, to nije zbog čudovišnih duhova koji u njima obitavaju, već zato što, inverzijom stvarnog i nestvarnog, suštinski prikazuju pravi svijet, bez uljepšavanja; dok 47 Samuraja predstavlja naduvanu mitologiju, sad savršeno ukljopljenu u sistem koji bi trebao kritizirati, daleko od *autentične* prezentacije stvarnih događaja. Nanbokuova stvaralačka poetika je suprotna Bakinovoj: 'Good causes lead to bad results. Evil causes good results. The good suffer, and the wicked prosper. It's like a world full of inconsistent ghost stories.' Još jedna dilema za Bakina koju će morati rotirati u glavi prilikom završavanja poslednjih dve hiljade stranica Hakkendena. ◼