Tokyo Dragon Chef 2020, Yoshihiro Nishimura

 

šta kaže film: retired yakuzas, ryu and tatsu, open a ramen restaurant and become an instant hit. but a mysterious upstart gang is taking down every yakuza family one by one, luring the duo back to the gangland underworld once more!

Yoshihiro Nishimura je najpoznatiji kao redatelj splatter filmova sa kraja pretprošle decenije, kao što su Tokyo Gore Police, Vampire Girl vs. Frankenstein Girl, Helldriver i drugi. Mada, najkvalitetniji naslovi iz njegove šire filmografije su oni na kojima je potpisan samo kao stručnjak za specijalne efekte. Na redateljskoj poziciji, od Nishumure smo naučili očekivati bizarnu premisu, pomjereni humor i haotični, posve razuzdani gorefest. U najboljem slučaju, to su bili prosječni filmovi, sa najviše dve ili tri dobro realizovane scene sa groteskno izvedenim specijalnim efektima, i sa izuzetno isforsiranim humorom (za izvoz spremna, Japanese-wackiness doza). U Tokyo Dragon Chef, iako izgleda da će film eskalirati u tom smjeru, elementi koji se tiču upotrebe specijalnih efekata i krvopljusa totalno izostaju. Samo je humor ostao sličan, iako u mnogo blažoj varijanti.

Počinjemo sa otrcanom yakuza-film premisom... koja ubrzo okrene u smjeru parodije žanra: Tatsu, sad već sredovječni gangster, izlazi iz zatvora. Svijet koji je poznavao, sa svojim pravilima i idealima, više ne postoji. Njegov ex-yakuza suborac Ryu snalazi se najbolje što može (na ulici prodaje Nata de Coco...). Dok je Tatsu bio odsutan, tajanstveni Gizumo je pomeo sve Yakuza šefove. Iako zvuči da će Gizumo imati centralnu ulogu tokom filma, prva bitnija interakcija između Yakuza partnera i njega desi se na samom kraju druge trećine filma. Sve do tada, Nishimura se fokusira (fokus je prejaka rječ za bilo šta u ovome filmu. . .) na njihov ramen restoran - skromnu inicijativu sa kojom pokušavaju početi iznova, ali ubrzo nakon otvaranja, Kazu i Jin, nekadašnji Yakuza rivali, takođe izlaze iz zatvora, i direktno preko puta otvaraju svoj ramen štand. . . Sljedi međusobno podbadanje, komična borba za mušterije, nesnošljive/simpatične muzičke numere. . . sve to do trenutka kad se pojavi njihov zajednički neprijatelj. Njegove siledžije odjevene u Magritte-kostime, širom grada prebijaju preostale yakuze i vlasnike kineskih restorana, i jednom spojler akcijom, prisiljavaju obe grupe ex-gangstera na udruživanje.

Gizumo mrzi Yakuze. Smatra ih fosilima minulog doba za koje više nema mjesta, ali njegova mržnja nije usmjerena samo na njih već se odnosi na kompletnu staru populaciju Japana, “Japan can’t survive with only old people like you”. Dakle, vrlo aktuelna tema, ali to nije dobro razrađen, čak ni naročito bitan, dio filma. Radi se o dve ili tri kratke scene i samo nekoliko linija dijaloga. Tematski, film ostavlja bolji odraz u scenama koje se tiču ramen restorana, sa youtuberima i influencerima - modernih trendova promocije koje obe grupe pokušavaju razumjeti i usvojiti radi promocije svog lokala, ili kad se Kazu prisjeća kako je u mladosti jeo najbolji ramen ikad, i kako se ovaj novi, koji mušterije danas zahtjevaju razlikuje on njega. Pa i suptilnije stvari, poput upotrebe popularnih termina iz korejskog jezika.

Čak i u posljednjem manga-like obračunu, Nishimura ostaje suzdržan (uslovno rečeno! x2), dakle, više Tampopičan nego, recimo, Dead Sushishičan. Najbolji dio su dobro poznate face, koje smo gledali u gomili Yakuza ostvarenja u zadnih tridesetak godina - Hitoshi Ozawa, Yasukaze Motomiya, Yoshiyuki Yamaguchi, okupljene na jednom mjestu, kako tumače svoje nakadašnje likove, snalaze se i bez problema ostaju u svom liku, u posve bizarnoj situaciji, u vremenu koje ih je prestiglo. Jedan skroman, samosvjestan, dovoljno zabavan i autentično šarmantan, fell-good flick.