Danshari Paradise 2023, Takayuki Kayano

 

šta kaže film: failing to succeed both as a pianist and a piano teacher, ritsuki accepts a job at a cleaning service that specializes in clearing out cluttered apartments. he is not only confronted by loads of trash but also by dark secrets.

Takayuki Kayano provodi našeg protagonistu od talentovanog pijaniste pred kojim predstoji uspješna karijera, pa do propalog učitelja klavira, i na kraju, zaposlenika u malenoj kompaniji za čišćenje, u manje od sedam minuta filma. U oskarom nagrađenom Departures, koji je ovdje očigledan uzor, taj sumnjivo sličan narativni luk je bio daleko duži, ali i neuporedivo bolje izveden. Kayano je ovdje imao namjeru da snimi svoj tejk na hoarders-film, odnosno, na aktuelni gomi-yashiki fenomen, i to je u biti sve. Departures-like luk koji Ritsuki proživljava (ali uveliko i Ritsuki sam po sebi) je samo sredstvo redatelja kojim se služi da gledatelja uvede u taj svijet. To nije nikakva tajna - ubrzo nakon prvog dana na poslu, i predvidljvih scena u kojima gledamo šokiranog Ritsukija kako se ne snalazi u novoj sredini, smjesta prelazimo na drugu epizodu. Radi se o samohranoj majci koja angažuje kompaniju za čišćenje (de-hoardiranje) pošto su nadležni u školi, koju pohađa njezin sin, primjetili njegov nedostatak higijene i korektnog ponašanje. . . Dok se upoznajemo sa likovima iz te epizode (koja je, poput svih sledećih, imenovana), Ritsuki prestaje biti centralan, utapa se sa ostatkom tima sa kojima će Kayano rotirati do kraja filma. Naravno da je pred njim još poneka poslovična 'životna lekcija', i biće on konstantno prisutan kroz sve epizode, ali intencija Kayana je prije svega fenomen hoardinga, koga pokušava pomno prikazati, od slučaja, do slučaja. Dakle, mlada samohrana majka sa vrlo nezgodnim rezimeom. . . Usamljeni filipinski imigrant koji radi u staračkom domu. . . Starac koji je preplavio svoj dom otpadom do mtn. Fuji razine, i još jedan što spada u blagu spojler teritoriju. Film nudi dobar presjek situacija u kojima gomi-yashiki nastaje i eskalira. Problem je što se sve to čini jako površno, bez nekakvog dubljeg uvida u prirodu problema, ili daleko od toga, kritike koja bi obuhvatila socijalno, ekonomske, kulturološke čimbenike. . . kao da je sve pokupljeno sa naslova dnevnih novina koje ta tematika interesuje pet minuta godišnje, da bi se, zatim, samo stalo na tome. Svaki put kad se nađe u prilici da produbi prezentovane slučajeve, Kayano, kao po pravilu, sve svodi na melodramu i tu staje. Ritsuki, ovako sveden na plot-device, bio bi gotovo pa prihvatljiv da svrha kojoj služi nije do te mjere bez ikakve značajnije percepcije. Iako su priče sa kojima se kroz film susrećemo bez izuzetka ozbiljnje i mračne, ton filma je uvijek blag i komičan, nekako odmaknut od onog šta zapravo prikazuje - reklo bi se čak da pristup koji je Kayano izabrao vrši svojevrsnu domestikaciju problema sa kojim se danas mora ophoditi na potpuno drugačiji način. Danshari Paradise, iako na dramskom nivou više nego nezadovoljavajući, makar uspijeva sa one angažirane strane pružiti, ako ništa drugo, lajt kontekstualizaciju tematike sa kojom se pokušava baviti. Na kraju krajeva, da se Ritsuko nije odlučio da potraži posao baš u firmi za čišćenje, specijalizovanoj za hoarding, vjerovatno bi na kraju završio kao jedna od njihovih redovnih mušterija.