The Match 2025, Hyeong-ju Kim

 šta kaže film: when a legendary go master loses his title to a one-time friend and protégé, he sets out to reclaim it in a high-stakes battle of wits and skill.

Poslednji put kad smo gledali korejski film koji u svom centru ima igru Go, Kwon Sang-woo i Heo Sung-tae sjedili su na pruzi, i u međusobnom okršaju nervozno povlačili poteze dok im se približavao osrednje realizovan CGI voz. Ili je to bar onaj koji nam je ostao u sjećanju. U svakom slučaju, nadolazeći voz je zasigurno jedan od načina kako na film prenjeti tu igru i učiniti je relativno zanimljivom prosječnom gledatelju. Divine Move 2: The Wrathful je ono što bi se desilo kad bi konsultovali prijatelja Jigsawa da doprinese prilikom adaptacije i popularizacije te igre. Opcija broj dva je Go uvezan u priču o formiranje nacionalnog identiteta; backdrop za narativ o turbulentnoj istorijskoj epizodi jedne od zemalja istočne azije, koji koristi kontrast mira i koncentracije, koji podrazumijeva Go, naspram geopolitičkog talasanja od kojeg niko nije pošteđen. U najboljem slučaju, The Grandmaster - odnosno Wing Chun, u najgorem, Ron Howard. Nije iznenađenje da Go na filmu treba neki dodatni izgovor za svoje postojanje - čak i među publikom kojoj je ta igra jednako poznata kao nama šah (mala lista stvari koje čine šah svarljivim: Caroll, Nabokov, Taylor-Joy). Ako ste propustili trailere i drugi promotivni materijal, The Match, makar na početku, izgleda kao da će biti jedan standardan biopic, i ujedno populistička/patriotska priča, o korejskom Grandmasteru koji se nameće među žestokom konkurencijom divova iz Japana i Kine. Naravno, sa sasvim dovoljno opštih referenci na specifičan vremenski period skorašnje korejske istorije da podsjeti starije, i nasmije mlađe gledatelje. Ima toga ovdje, posebno ovog drugog, ali fokus nije na tome već, dakle, na duelu između Učitelja i Učenika - na dvosmjerni Rise and Fall. Prije svega, tu je upozorenje: Based On The True Story. . . i: May Differ From Real-Life Counterparts. U redu. I Cho Hun-hyun i Lee Chang-ho su još među živima, tako da je garantovana igra na sigurno - u svemu osim u scenama u kojima se između njih nalazi Go tabla. Prema tome, svaki segment koji se strogo ne tiče dijalektičke klackalice njihovog duela je uveliko neprisutan u filmu. Nema ništa od porodične melodrame obuzetog Cho Hun-hyuna ili, možda, odrastanja neprilagođenog Lee Chang-hoa. . . Sve to je uredno preskočeno, i svedeno na ključne momente striktno povezane sa igrom. Kad se na vrhu monitora, žigosano na glavama glumaca - istovremeno sa titlovima koji prenose dijalog - pojavi kratka definicija jednog od Go poteza koji se upravo odigrao pred nama, to je, vjerovatno, trenutak da sebi priznamo da smo možda izabrali pogrešan film za to veče. Srećom, to bombardovanje značenjima pojedinih termina dešava se samo nekoliko puta, i uopšte nije obavezno za potpunije razumijevanje radnje. Razlike u pristupu i senzibilitetu između Cho Hun-hyuna i Lee Chang-hoa, na tabli i izvan nje, ocrtane su na dramskom planu koji svako može pratiti, i koji je, tokom cjelokupnog razvoja njihovog kompliciranog međuodnosa, dostatno compelling. Potez koji je pred nama odigrao Hyeong-ju Kim je posve predvidljiv i pomalo staromodan, ali ima svu eleganciju i dignitet starog majstora, i u svakom je pogledu interesantniji od svih varijacija na poslovični nadolazeći voz.