Golden Kamuy 2024, Shigeaki Kubo

šta kaže film: on the hokkaido frontier, a war veteran and ainu girl race against misfits and military renegades to find treasure mapped out on tattooed outlaws

Golden Kamuy je adaptacija istoimene mange Satorua Node. Ona se prvenstveno izdvaja po tome što je smještena u period rata između Rusije i Japana, koji je, zbog svega što je usljedilo u sledećih pola vijeka, na ničije iznenađenje, ostao pomalo zapostavljen. Druga stvar koju takođe treba pomenuti je važna uloga koju igra Ainu narod i kultura u zapletu, koji je po sebi suštinski avanturističkog karaktera - jedan specifičan japanski tejk na špageti-vestern, kao što je to npr. bio The Good, the Bad, the Weird u korejskom kontekstu. Dakle, okruženje velikog istorijskog sukoba, u kome se nekolicina larger than life likova bore za zlatni-Macguffin, sa Ainu u ulozi Indijanaca (odnosno, američkih starosjedioca). . . Saichi Sugimoto je veteran gorepomenutog rata, koji, zajedno sa djevojkom Ainu porijekla Asirpom, traži dijelove mape koja vodi do velike količine zlata. Problem je u tome što je mapa fragmentalno tetovirana na tijela nekoliko pobjeglih zatvorenika(!), i samo onaj koji ih, takoreći, skupi sve, znaće tačan put to blaga. Naravno, on nije jedini koji ima tu informaciju. Konkurencija je velika: za petama Sugimota je gotovo cijela horda shonen klišea oličenih u obliku negativaca kao bivših i sadašnjih članova japanske vojske, i sljedbenika takozvane Hijikata grupe, koji žele zlato kao ključno sredstvo za nastavak borbe protiv Meiji obnove/režima. . . Rusko-japanski rat; lokacija na kojoj je smještena radnja - Hokkaido; Ainu kultura; zavjerenici koji žele zaustaviti Meiji modernizaciju. . . Sve su to potencijalno izuzetno interesantni elementi koji bi trebali učiniti ovaj naslov vrijednim pažnje, ali ovdje, nažalost, to je sve samo kulisa za uobičajenu seinen-lajt manga adaptaciju, i još gore, film koji uopšte ne krije da je samo jako duga prva epizoda buduće franšize, i da je tu samo da skicira premisu, prikaže pojedine motive, zada pravac i razbaca likove po mapi do momenta sledećeg susreta (nastavak je već uveliko spreman). Kako to sad izgleda, to je i jedini suvisao ugao iz koga vrijedi razmišljati o Kamuyu. Već jako dugo vremena adaptacije stripove i neprekidna reciklaža prastarih frašiza predstavlja kolektivni potop holivudskog filma. U Japanu, taj proces oslanjanja na već postojeće ips, sa spremnim fanovima, odnosno, zagarantovanom prodajom i smanjenim rizicima, postaje posebno intezivan u zadnjih petnaest godina. Prvobitno, nije bilo toliko važno privući širu publiku, pa su mnoge od tih adaptacija ciljale na isključivo strogu dosljednost izvornome predlošku, što je često znalo rezultirati vrlo konfuznim filmovima za one koji nisu prelistavali mange ili gledali anime. Kako su se postepeno povećavali budžeti, tako je i rasla ambicija da se privuku gledatelji za koje će ta, najrecentnija, ekranizacija biti uvod u mixed-media svijet njihovog novog omiljenog ip-a, sad u vlasništvu neke nove konsolidovane himere. To bi u principu značilo normalizaciju i prilagođavanje originalnog materijala za najširu publiku, jedno bolno defangiranje u mediokritet. Ali, do sada, među najuspješnim adaptacijama nalaze se Ruroni Kenshin i Kingdom, dve mange za koje se, po reakciji većine poznavatelja, ne može reći da su izgubile puno u prelazu na veliko platno. I inače, kad kažemo 'normalizacija' ili 'prilagođavanje materijala' u japanskom kontekstu, i pored toga što je krnji marvel počeo detaljno uvezivati svoje tv gluposti sa svojim filmskim glupostima, to uvijek moramo uzeti sa malom zadrškom. I dalje se insistira na često sljepoj odanosti izvorniku i stepenu poslovičnog 'suspension of disbelief' gotovo nemogućeg za prosječnog zapadnog gledatelja. Zapravo, unos veće količine corpo novca, i nedostatak slobode koji ide sa tim, ponekad može biti od velike pomoći pri oblikovanju tipičnih manga-žvaka u nešto bliže formatu filma. Gdje se u tome nalazi Golden Kamuy? Iz ovih dva sata i deset minuta, nakon kojih imamo priliku da zavirimo u sledeći nastavak na traci, jasno je da on spada u vrstu adaptacija koje se više oslanjaju na zagrižene fanove. Film nerijetko izgleda kao parada pobjednika cosplay takmičenja na temu Golden Kamuy, koji sad u šumama sjevernog Japana trčkaraju okolo i rekreiraju njihove omiljenje trenutke iz mange. Shigeaki Kubo nam je ovdje servirao Worldbuilding: The Movie. Imamo tablu, figure i pomenuti mcguffin, i na kraju preview za garantovani nastavak u kojem će možda i nešto biti urađeno sa njima. Jedino scene sa početka - prikaz velikog vojnog sukobljavanja ruske i japanske vojske, te overall prigodan zimski ugođaj, predstavljaju nešto vrijedno pominjanja. Kamuy je kvalitetom udaljen od The Good, the Bad, the Weird onoliko koliko je Sukiyaki Western Django od klasika Leonea, a bilo bi dovoljno i da samo dobaci do jednog Bounty Huntera. ◼