Muromachi Burai 2025, Yû Irie

šta kaže film: this historical action epic follows hasuda hyoe, a man who led an uprising in the muromachi period. In kyoto, hyoe gathers a group of outlaws as he plans an unprecedented riot against authorities.

U trenutku kad je zemlja na rubu sveopšteg rata, dok istovremeno haraju raznorazne zaraze i glad, najbolja ideja koju šogun ima je povećanje poreza i nove carine. Isto tako, iako se ne radi o baš najprikladnijem trenutku za to, on jednostavno ne može odoliti trenutnom naletu inspiracije, naime, na samom otvaranja filma gledamo kako njegovi podanici paćenički vuku masivnu stijenu koja će krasiti njegov novi vrt. Na putu prema dvoru prolaze kroz sav splendor vladavine sadašnjeg režima - kroz gomile mrtvih i polumrtvih, horde novookupljenih ronin okrajaka koji gledaju da se nekako okoriste u tom haosu. . . Šta god da su idealni uslovi za ukazanje poslovičnog 'Man With No Name', Sanjura ili Robina Hooda, ovi gore navedeni moraju biti prilično blizu njima. Enter: Hasuda Hyoe, arhetipski 'pravi čovjek na pravom mjestu', sa dovoljno inteligencije, mudrosti i snalažljivosti da povuče sve prave poteze i spasi ono što može u katastrofalnoj situaciji koja ih je sve zatekla. Hasuda se ističe i po tome da je on jedan rijetkih likova koji dostiže čak dvodimenzionalnost u moru one-note karikatura koje su tu samo da obave svoju glupavu funkciju. Iako se radi o adaptaciji romana, ono prikazano daleko više odgovara konvencijama iz stripova ili video igara. Trajanje, način na koji se zaplet odvija, larger than life likovi, sporedni setup Hasudinog učenika, odnosno njegovo paralelno shonen sazrijevanja, dakle, upućuju na nešto sličnije onome iz epske fantastike ili avanturističkog filma, nego nečemu pretjerano vjernom istorijskim događajima. To ne mora biti loše, u pravim rukama to bi bili elementi kojima bi se tromom materijalu dao nekakav razigrani subverzivni spin, nalik na, možda, The Good, The Bad, The Weird ili, još ekstremnije, Punk Samurai Slash Down; mamac i glazura sačinjena od različitih filmskih klišea sa kojom bi se gledatelj uveo, i sa kojom bi bila dodatno naglašena, takoreći, istorijska lekcija obrađenog perioda. Ako je Yu Irie imao namjeru izvesti tako nešto, ili makar, samo lokalni ekvivalent hollywoodizacije istorije, onda nije uspjeo u tome. Ostali smo i bez studioznog prikaza burne epohe japanske istorije i zabavnog streamlined blokbastera. Scene odvojene od glavnog toka radnje, u kojima pratimo njegovog štićenika kako prolazi kroz zahtjevan i blesavo osmišljen trening dostojan Master Roshija, ili satirična pretjerivanja oko šoguna i njegovih ulizica, izdvajaju se kao najbolje upravo zbog svoje opačenosti. Šteta što taj ton nije zadržan i za ostatak filma. Kad napokon dođemo do završnih sučeljavanja, ona su sukladno epski izvedena, i na produkcijskom i tehničkom planu, ali *kako i zašto* su ostali davno iza nas u tih manje nego impresivnih 135 minuta. ◼