tsundokuvjecnistack

  šta kaže film: kakunoshin yanagida is a proud samurai of the edo era, forced to leave his clan and live in poverty with his daughter. but then he meets a wealthy merchant who is impressed by his skill at the strategy game go and life takes a sharp turn. Sa Blood of the Wolves i The Last of the Wolves Shiraishi nas je vratio u period yakuza filmova iz osamdesetih, sa naglaskom na V-cinema eru, u kojoj je Koji Yakusho bio direktan učesnik. Naravno, nemoguće je izbjeći i reference na ono što je Fukasaku radio deset ili petnaest godina prije toga, jedan frenetični, oznojeni sleaze and grit, posebno dobro referenciran u prvom od  Shiraishijevih   filmova. Sa Gobangiri, vraćamo se još dalje u prošlost, nazad u jidaigeki. I to onaj revizionistički. Dakle, ne radi se o klasičnoj akciji, ili bilo kakvom straightforward žanrovskom ostvarenju. Gobangiri (. . . odnosno Bushido) je prije svega pomna kritika sistema vrijednosti feudalnog Japana, po mnogo čemu slična slavnim filmovima...

  šta kaže film: teenage assassins chisato and mahiro visit the coastal city of miyazaki when they unexpectedly cross paths with a bloodthirsty assassin who's looking to add to his personal body count. Od '21 već smo došli do trećeg dijela serijala Baby Assassins. Sa svakim sledećim Sakamoto je podizao nivo produkcije i opšte uigranosti tima. U trećem, Nice Days, posebno se osjeti novostečena samouvjerenost, utisak da zna šta ima u rukama i na koji način to može oblikovati. Sasvim dovoljno da to sad možemo nazvati formulom, iako se radi,  ako bi to mogli tako nazvati,  o nizu filmova čiji je centralni gimmick anti-formula, anti-assassin assassin film. To je jako bitna stvar za ovaj i (neminovne) sledeće nastavke. Upozorenje: da bi pomenuta formula pravilno radila, ekipa mora pripaziti da ne postane previše ulickana. Veće produkcijske vrijednosti bi išle protiv duha onoga što najbolje funkcionira u serijalu, njegovog esencijalnog indie slacker stava. Isto važi i za sve već...

  šta kaže film: a seemingly unremarkable man called “mouse” is caught by the police. in exchange for his freedom, he goes undercover, infiltrates a drug ring, and arranges a fake deal, but an unexpected turn of events occurs…  Prvi put kad se šira zapadna publika na eksplicitniji način susrela sa raskolom Beat Takeshi/Takeshi Kitano desio se 2005 sa filmom Takeshis'. Getting Any? bi, nominalno, već trebao biti dovoljan da se neko dobro zapita, i zatim rekalibriše, ali to je, vjerovatno, bilo još prerano, nekoliko godina prije velikih nagrada, kritičkih studija i veće eksponiranosti. Na domaćem terenu, sva konfuzija između dva Takeshija je bila vrlo jasna  od samog početka . Takoreći, Takeshi je pomno oblikovao svoju filmsku karijeru dijalektikom između Beat/Kitano podjele. Ako bi tražili nekakav zapadni ekvivalent, zamislite kombinaciju talk-show hosta i/ili stand-up komičara, koja, u jednom trenutku, odluči da režira i glumi opake policajce i gangstere. Možete pretposta...

  šta kaže film: watako loses her lover kimura in a tokyo traffic accident. determined to move on, she hides her pain and resumes life with her husband. however, kimura’s memory haunts her, forcing her to confront the deep grief she tried to bury. Watako i njen sadašnji muž završili su zajedno nakon kratke afere koja je razorila njegov prvi brak. Ali on se očito predomišlja, naime, redovne posjete bivšoj ženi i djetetu su mnogo više od toga. Watako to zna. Njihova veza je u slow-motion raspadu. Definitivno ne pomaže ni to što Watako ima ljubavnika, kolegu sa posla Kimuru, sa kojim je već više od godinu dana. . . Naravno, u sred svega, Kimura je takođe u braku. . . Tokom povratka sa jedne od njihovi zajedničkih ekskurzija Kimura pogine. Ako ovo zvuči kao previše - u redu je, Takuya Kato je sve situacije iznad prikazao podjednako zakopčano - formalno i krajnje svedeno; do te mjere, da pristup koji je odabrao praktički spada u previše transparentnu kategoriju. U slabijim momentima, to...

  šta kaže film: a photographer becomes intrigued by a mysterious man who has chosen to filter his experience of the world through a cardboard box placed over his head . Kobo Abe je imao sreće sa adaptacijama svojih romana, od četiri saradnje sa Teshigaharom, dve se, bez previše premišljanja, mogu svrstati među najbolje japanske filmove. Iako spada u njegova najpoznatija djela, The Box Man se, kako su mnogi već primjetili, smatrao kao 'unfilmable'. To je samo malo pretjerivanja. Mada, bilo bi interesantno vidjeti koliko bi bile uspješne filmske adaptacije Secret Rendezvous ili The Ark Sakura - dva gotovo podjednako bizarna romana.  U svakom slučaju, ovaj '27 years in the making' Ishiijev projekat je amenovan od strane samog autora. Nažalost, '97 u prvom pokušaju, Ishii ga nije uspio realizovati, ali očigledno nije odustao od toga. I sad, na stoti rođendan Abea, dobili smo dugo očekivani film - i to sa glumcima koji su trebali biti u prvobitnom projektu. Dakle, Abe, ...

šta kaže film: jae-woo enters national kendo team, meets tae-su who killed his brother. tae-su is unbeatable competitor. jae-woo, unable to defeat him, becomes increasingly agitated as training ends, his repressed emotions surfacing. Iz nekog razloga, Iron Mask je prošao osjetno nezapaženo. Sad, sasvim jasno, na zapadu, film koji se minuciozno bavi svijetom kenda, i zahtjeva od gledatelja poznavanje barem nekih osnova, neće imati lak put do publike, ali Iron Mask uopšte nije to, naprotiv. Ono što je u trailerima izgledalo kao Bleak Night smješten u kendo/sportski kontekst, odnosno, jedna kritika načina na koji taj cijeli sistem funkcioniše - sudbina pojedinaca koje on proguta, ispostavilo se kao tipična korejska revenge melodrama, samo maskirana u kendo okvire. Dakle, ako ste zainteresovani za kendo, ili ako ste očekivali još jednu socijalno angažovanu indie dramu, zaboravite na to. Iron Mask je vrlo sveden i fokusiran. Imamo Jae-woona i njegovu osvetu, Tae-sua kao tipa koji mu je ubio...

  šta kaže film: a hearing-impaired woman with dreams of becoming a professional boxer due to the pandemic is threatened closure of her boxing club and the illness of its ageing president, who has been her biggest supporter, push her to the limit. Snimiti još jedan film o boksu i bokserima, i u tome biti relativno uspješan, je jedna od težih stvari koje je Sho Miyake mogao odabrati kao sledeći projekat. I oni nezainteresovani za taj žanr su, najvjerovatnije, kroz neku osnovnu filmsku pismenost, već prošli kroz sve moguće iteracije te forme, koja ionako ne nudi mnogo. Do te mjere, da čak i načini na koji bi se ona mogla subvertirati su već po sebi užasna parada klišea. Small, Slow But Steady ima niz faktora koji bi se,  u smislu nekakve početne defamilirizacije , mogli svrstati u ameliorating circumstances: japanski film (u redu, pomaže, makar za one manje upućenje) , ženski bokser (u redu, pomaže, sve manje bitno - srećom!), a hearing-impaired (u redu, skoro pa dovoljno intrig...